Η Λάγεια είναι ένα μικρό γραφικό χωριό της επαρχίας  Λάρνακας, που βρίσκεται 44 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από  την πόλη της Λάρνακας.
Είναι κτισμένη σε λοφώδη  περιοχή, με μέσο υψόμετρο 380 μέτρα. Στα βόρεια του  οικισμού το ανάγλυφο είναι βουνίσιο, ενώ οι κοιλάδες
είναι στενές και οι πλευρές τους απότομες. Στα  βορειοδυτικά συνδέεται με το χωριό Ορά, και ανατολικά  με το χωριό Βάβλα. Η οδική σύνδεση
της Λάγειας με τις γύρω περιοχές γίνεται με ελικοειδείς δρόμους εξαιτίας  του ανώμαλου ανάγλυφου.

 Το χωριό, σε παλαιότερους χάρτες, βρέθηκε σημειωμένο  ως Laia, πουθενά όμως στις μεσαιωνικές  πηγές δεν αναφέρεται ως φέουδο.
Όσον αφορά την  ονομασία του χωριού οι πολλές παραδόσεις δεν μας  διαβεβαιώνουν την προέλευση της. Κάποιος ηλικιωμένος  κάτοικος της κοινότητας, υποστήριζε ότι ο πρώτος   κάτοικος του χωριού προερχόταν από την Αλλάγια της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να αποδειχθεί.   Αυτό που ευσταθεί περισσότερο, σύμφωνα με τον  κοινοτάρχη της κοινότητας, είναι ότι το όνομα του χωριού  προήλθε από το ρήμα (κατά)λαγιάζω, που   σημαίνει κρύβομαι για να μη με αντιληφθούν και  ησυχάζω. Πιστεύεται αυτό, διότι η περιοχή στην οποία  βρίσκεται κτισμένο το χωριό,
είναι ήρεμη και ήσυχη.  Επίσης ένας οικισμός στον νομό της Λακωνίας,  ονομάζεται  Λάγιον αλλά δε φαίνεται να έχει ή να είχε  οποιαδήποτε σχέση
με το κυπριακό αυτό χωριό.

 Η Λάγεια δε φαίνεται να ήταν ποτέ μεγάλο χωριό. Το  1789 δίνεται η πρώτη πληροφορία για τον πληθυσμό της,  όπου οι κάτοικοι ήταν 64. Η κοινότητα όμως γνώρισε  μεγάλες πληθυσμιακές αυξομειώσεις. Το 1881, οι  κάτοικοί ήταν 68 που αυξήθηκαν στους 117 μέχρι το  1891, για να μειωθούν στους 99 το 1901. Μέχρι το 1911  αυξήθηκαν στους 119 και στους 133 το 1921, ενώ το  1931 μειώθηκαν στους 106. Έπειτα αυξήθηκαν
και πάλι  στους 119 το 1946. Αργότερα, εξαιτίας κυρίως της μετανάστευσης του πληθυσμού στο εξωτερικό αλλά και της μετακίνησης προς τις πόλεις, σημειώθηκε συνεχής  πληθυσμιακή μείωση. Το 1960 οι κάτοικοι του χωριού  μειώθηκαν στους 77, στους 46 το 1973, στους 45 το 1976 και στους 29
το 1982. Σήμερα στη Λάγεια βρίσκονται 20 μόνιμοι κάτοικοι ενώ περίπου 300 άτομα έχουν αγοράσει περιοχές και εξοχικά και επισκέπτονται την κοινότητα στις διακοπές τους.

Στο παρελθόν στην κοινότητα καλλιεργούνταν ελιές, λίγα αμπέλια, εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, λεμόνια και γκρέιπφρουτ), χαρουπιές, πολύ λίγα
όσπρια και σιτηρά. Σήμερα όμως οι κάτοικοι του χωριού δεν ασχολούνται με τη παραγωγή αυτών των προϊόντων, αφού κυρίως εργάζονται στις πόλεις. Η κτηνοτροφία του χωριού ήταν και παρέμεινε σχεδόν ανύπαρκτη. Επίσης παλαιότερα, οι κάτοικοι εργάζονταν και στο χρυσορυχείο που υπήρχε στην περιοχή, το οποίο όμως σταμάτησε να λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια. Η μεγαλύτερη έκταση του χωριού, ήταν πάντα ακαλλιέργητη και καταλαμβανόταν από πλούσια βλάστηση, όπως πεύκα, αγριελιές, αγριοχαρουυπιές, σχινιές, θυμαριές. Τη φυσική ομορφιά του χωριού όμως,
κατέστρεψε η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε το 2000 και έκαψε ένα πολύ μεγάλο μέρος της περιοχής.
Επίσης πρέπει να αναφερθεί κάτι ακόμα, άγνωστο σε πολλούς από εμάς. Στη Λάγεια βρίσκεται το μεγαλύτερο κρησφύγετο της επαρχίας Λάρνακας
από τον αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959. Η τοποθεσία του είναι γνωστή ανάμεσα στους κατοίκους όμως ποτέ δεν αναγνωρίστηκε ως εθνικό μνημείο καθώς η ύπαρξη του δεν είναι ευρέως γνωστή.

 Τον Μάϊο του 2011 συγκροτήθηκε το Σωματείο ''Φίλοι της Λάγειας'', από διάφορους εθελοντές που στόχο έχουν την αναζωογόνηση του χωριού και της παράδοσης ηθών και εθίμων του χωριού.